czwartek, 16 sierpnia 2018

Przerwany sen Kashi - epizod w klubie dla swingersów (fragment)

  
Oaza.
Mocne electro rozchodziło się po wszystkich pomieszczeniach. W barze serwowano napoje i alkohole. Dwa pobliskie stoły mieściły pojemniki i patery z jedzeniem. Impreza zgodnie z agendą trwać ma do rana. Nie opłaca się wydać setki euro, żeby wyjść przed północą. Pieniądze przetrzymują sceptyków. Nawracają pruderyjnych. Mącą w głowach wstrzemięźliwym, co przyszli dla zoologicznej ciekawości, a kończą sami jako zwierzęta w klatkach.
Ula wlewa w siebie kilka luf.
– Luftwaffe, mein Freund!
Roznegliżowany barman z krótkim czerwonym irokezem marszczy czoło na ten tani żart. Właściwie nie rozumie i nie ma prawa zrozumieć. Jego irytacja jest manieryczna. Gdyby się nie krzywił, straciłby na kokieteryjnej autentyczności i pozerstwie. Kolejna komandoska, próbująca na skróty znieczulić się w trzy dupy, by móc na luzie udostępniać pro publico bono swoje otwory. Gestykuluje, z nią gestykulują te jej dwa balony, które uleciałyby bez trudu do stratosfery. Fick sie! Barman jest zdeklarowanym gejem, w Oazie dorabia na studia, gdyby był hetero, dawno by zwariował od nadmiaru, no właśnie, doznań.
Ula nie popija soczkami. Smaga się wódą z pasją flagelanta. Pragnie zmaltretować swoje gardło, żeby stało się nieczułe na obecność penisów w sobie. Jak jakiś wszechstronny eurotunel. Svein funduje jej pocałunek. Jest rozgrzany. Gotowy do działania. Opatulony śnieżnobiałym ręcznikiem planuje niezłe opady dla swojej ochoty. Dociska się paroma sznapsami, eins, zwei, drei, Polizei, mówi, mózg zaczyna mu się kręcić wokół własnej osi, to się dzieje, niech się dzieje, chodź, Ula, podaje rękę, chodź ze mną.
Mijają kameralne pomieszczenia, w których kopulują pierwsi śmiałkowie. Zazwyczaj są to dwie pary. Ewentualnie para i pan lub para i pani. W okolicy basenu dochodzi do zbliżeń na chybił trafił. W tym module klubu towarzystwo jest o stopień wyżej od przeciętniaków, którzy dopiero debiutują w wymagającej sztuce swingu publicznego.
(...) 
Muzyka. Odgłosy półpijanego spółkowania. Chlupoty, westchnienia i jęki. Oddalone miniorgie i nieplanowane gangbangi. Przemykający ludzie. Młodzi, starzy, trudno się połapać, gdy wódka źrenice podtapia. Niektórzy płoną ze wstydu. Niektórzy podpalają pychą.
Svein z nagła odkleja się od jej dłoni. Szast-prast, nie ma człowieka. Jakby się rozmył. Ktoś, coś, nie wiadomo, nie ma go, no, nie ma. Jest sobota. Ze dwie setki podmiotów kopulatywnych kotłują się w Oazie.
Ula szuka Norwega, woła po imieniu, bez skutku, patrzy na swoje odbicie w nieistniejącym lustrze, oto ona – mała seksowna Polka w seksownej bieliźnie, seksownie nastawiona. Przynajmniej na razie.
Ktoś trąca ją w ramię. Ula odwraca się, zadziera głowę. Przed nią dwóch rosłych czarnych. Owinięci białymi ręcznikami. Szczerzą zęby białe jak sumienie najnowszego papieża. Robi się w efekcie nieco jaśniej, Ula dostrzega rysy ich twarzy. Przeciętniacy, co gdzieś tam zarobili i przyjechali do Oazy na opłacone słono coitusy. Pożerają ją wzrokiem, samotna kobieta oznacza jedno: szuka swojej szansy.
Sveina nie ma. Svein się rozpłynął.
Murzyni dotykają jej ramion. Drapią łokcie. Są pewni, że o niczym innym nie marzy, jak poczuć ich w sobie.
Ula za mało wypiła, żeby nie odróżnić czarnego od białego. Nigdy, nigdy nie da dupy ludzkiej małpie, krzyczy w niej jeden wielki sprzeciw. Co ona robi? Dlaczego pozwala się głaskać?
A Svein nieobecny. Kiedyś ją ratował, dzisiaj sprzedał dla paru innych piczek. Durna, miała złudzenia. Każdy dla siebie, każdy w swoją stronę, taki jest człowiek. Nawet rasy białej. Amplituda gniewu Uli wspina się na dawno przez nią nieodwiedzane wyżyny.
Ku swojemu zdziwieniu ma teraz przed oczami nie Murzynów, a ich głowy. Przestali iść drogą na skróty. Zrzucili ręczniki. Ich nabrzmiałe członki patrzą na Ulę z oczekiwaniem pełnym nieskrywanego wyrzutu.
Bierz nas do pyska, zdają się mówić. Dwa naraz, panno, dwa naraz. Co, nie dasz rady? Dasz, dasz, no, nie marudź, pakujemy!
I pewnie by się im udała wyprawa w głębinę ust niskiej białej kobiety, ewidentnie otumanionej alkoholem…

Gdyby?
Gdyby co?






wtorek, 10 lipca 2018

Przerwany sen Kashi - premiera już na początku września 2018

Rozgrywająca się od współczesności po 2075 historia dziewczyny, która została terrorystką.
2050, Warsaw City. Nowy europejski porządek. W tle kolejny kryzys na szczytach władzy Autonomii Polskiej, co nie pozostaje obojętne dla zwykłych jednostek biologicznych. Kashia i jej bojówkarze otrzymują rozkaz przeprowadzenia spektakularnej akcji terrorystycznej... Tak zaczyna się pełna sensacji i miłości, również tej niekonwencjonalnej, kronika życia pewnej kobiety. Od teraźniejszości po (nie)daleką przyszłość.


piątek, 2 marca 2018

Przerwany sen Kashi - fragment

        PREMIERA NOWEJ POWIEŚCI - WRZESIEŃ 2018

 Kashia dusi się w swoim pokoiku.
Mieszkanie na poddaszu. W zimie zimniej, w lecie goręcej. Piąte piętro, kiedy zaliczasz trzecie, wydaje się, że co najmniej siódme. Tę kamienicę musiał projektować miłośnik katedr gotyckich.
Neukölln, Bouchéstrasse.
Trochę stąd daleko do U-Bahn. Trudno. Na tyle stać Ulę. Niemiec, który to im wynajmuje, jest chyba najbardziej stereotypowym skąpcem, jaki w ogóle przydarza się w naturze. Ludzie myślą, że takie dziwolągi urozmaicają swoim podłym charakterem bajki czy głupawe seriale, nie wierząc, że mogą funkcjonować w rzeczywistości. Rentier rozlicza je dokładnie z kilowatogodzin, zużycia wody, ogrzewania, gdyby mógł, to i powietrza. Strach pomyśleć, co by było, gdyby wynajmował komuś pokój, dla siebie zachowując drugi. Pewnie by wykręcał zbędne według niego żarówki, rozrzedzał mydło w płynie, limitował ciepłą wodę, papier toaletowy, zakręcał kaloryfery i wyłączał router w nocy. Przy tym jęczał na wysokie koszty, ulatniając się w grudniu do ciepłej Tajlandii.
Kashia nałogowo jeździ na rowerze. Ma aż trzy, jeden starszy od drugiego, kupione na Flohmarkt, pchlim targu. Małe szanse, że ktoś się na nie połaszczy. Każdy z innym przeznaczeniem. Składak do wypadu po bułki. Średni do szkoły, tej niewdzięcznej szkoły. Największy pozostawia się do wycieczek po dzielnicy.
Godzinę temu, rozkoszując się jesiennym wieczorem, właśnie kierując olbrzymem, ważącym chyba z pół tony, przejechała po ręce pijaka, który tracąc film, rozłożył się bezwładnie na ścieżce. Zauważyła go w ostatniej chwili, ciemno było. Facet jęknął, przebudzony za wszystkie czasy. Nie ośmieliła się spojrzeć za siebie.
Przyjechała do domu, zanurkowała pod kołdrę i się rozpłakała. Biedny człowiek.
Ale co, miała wrócić, przeprosić go, zafundować rekonstrukcję kostek na wysokości nadgarstka? Ponownie się rozpłakała, weszła pod prysznic, spłukała łzy, wróciła do pokoju, zaczęła odrabiać lekcje na tablecie. W tle streaming polskich piosenek. Monotonna łupanka bez składu i ładu, drażniący falset wokalisty, dziwne słowa o wiecznej miłości, konwencja nawiązania do jakiegoś mitycznego disco polo, które podobno odnosiło triumfy popularności na listach przebojów, a przy okazji rządziło na polskich weselach przez ostatnie kilkanaście lat. Co za dziwni ludzie, ci Polacy. Jej matka, jej matka jest Polką. Czyli że ona też. Brrr!
Kashię zemdliło. Pęknięte kostki pijaka, ciekawe, jakiej był narodowości, wyglądał na, kto wie, Polaka.
Zmieniła muzykę na ultraspeed drum’n’bass.
Stara, znaczy matka, szybko nie wróci.
Kashia, chcąc nie chcąc, tak wyraża się o Uli, kuląc się w sobie, bo wie, że gdyby tak powiedziała wprost na głos, matka, choć niższa od niej prawie o dwie głowy, przywaliłaby jej prosto w żołądek, kropkując na dokładkę w jeden z policzków.
Matka w ogóle jest nietuzinkowa, zakrywa swoje nieco zwietrzałe tatuaże z niezrozumiałymi napisami, rzadko mówi o przeszłości, ot, przyjechała do Berlina, gdyż musiała, zarzuciła studia w Warszawie, zarzuciła miłość swojego życia, jakiegoś Chrobrego, zarzuciła ogrom jakichś rzekomo ważnych poglądów na istotę człowieka, wierzyć jej czy nie, wariatka czy jakaś nie ten tego, wahnsinnig, Kashia sama nie wie, najchętniej nakrzyczałaby na matkę, lecz zwyczajnie się jej boi. Na dodatek rozmawiają ze sobą zawsze po polsku. Kashię kosztuje to sporo wysiłku, potem ma wrażenie, że żuchwa się jej dziwnie rozciągnęła.
Co innego papa.
Kiedy spotykają się raz na pół roku, nawet rzadziej, trudno, ten to papla i papla, przypalając jedno za drugim wielgachne cygaro i wlewając w siebie potrójną szkocką. Jakimś trafem papa wynajduje lokale, które mają strefy dla palaczy; jest ich już tak niewiele. Musi być paniskiem, ostatnie akcyzy na wyroby tytoniowe podbiły ceny o kolejne dwieście procent. Brzuch ma w kształcie betoniarki, bogactwem od niego bije na wszystkie strony jak rozwścieczony bokser, sygnet z diamentowym nadzieniem skanuje jej oczy, papa na odchodne ma w zwyczaju obdarowywać ją banknotem o poważnej wartości. Przy tym śmieje się, mówiąc:
– Korzystaj, Kashia, jak nam lada moment zlikwidują gotówkę, a wiesz dobrze, że ten proces ustawowo jest zaawansowany, wygaszają wszędzie, gdzie się da, transakcje za pomocą klasycznych środków płatniczych, regulowanie rachunków papierem i metalem staje się kosztowne, nie ma opcji, więc będę musiał robić przy tobie błyskawiczne transfery, nie powiem, że w swoim przyszłym wskazującym stanie nie pomylę się o zero, wtedy tylko stracisz. Albo zyskasz. Jednak nie żeruj na staruszku, obiecujesz?
Kashia błądzi gdzieś myślami, po czym mówi:
– To znaczy, papa, że żebractwo zniknie raz na zawsze? Przecież nie wyobrażamy sobie sytuacji, w której żebrak podaje nam terminal do zeskanowania przelewu na jego konto, prawda?
Svein patrzy na nią z nieukrywanym podziwem. Tryka ją w policzek palcami, daje czułego pstryczka, moja dziewczynka, moja zdolna dziewczynka.
Cha, cha, cha!
Tak, papa jest jeszcze bardziej pokręcony od mamy.
I cicho sza, cicho sza, skąd bierze te pieniądze, te grube jak on pieniądze. Nie para się gangsterką ani innym kryminogennym zajęciem, tak twierdzi, przysięgając na… Thora. Podobno jest współwłaścicielem sześciu dobrze prosperujących lokali. Na pewno nie fast foodów. Być może coś koło tego. Immer für konsumenci. Kashia wielokrotnie pytała, czy może przyjść do papy do pracy.
– Nie ma takiej możliwości. To enklawy wyłącznie dla dorosłych. Takich prawdziwych dorosłych, sam dowód nie wystarczy. Kiedyś był w Berlinie słynny klub Berghain, świątynia techno. Nie patrz tak na mnie, wiadomo, że tam chodziłem. To znaczy, nigdy mnie nie wpuścili, stałem w kolejce, długo stałem, w ogóle w weekendy trzeba było odstać swoje, żeby selekcjoner, już świętej pamięci Sven Marquardt, pokazał ci przed wejściem drogą powrotną. Taką moją przyjaciółkę Olę, nie wiem, co miała w sobie, ją wpuszczali z zamkniętymi oczami. Chociaż to właśnie ładni chłopcy, jak twój tata, cha, cha, byli bardziej pożądani. Powracając do współczesności, moje kluby są znacznie, znacznie bardziej restrykcyjne niż dziesięć Berghainów. Nawet mój własny ochroniarz musiałby mnie przepędzić i powiadomić policję, gdybym spróbował cię wprowadzić do środka. Tyle ci powiem. Nie próbuj szukać w sieci… Dopiero po skończeniu dwudziestego piątego roku życia, po weryfikacji daty urodzenia oraz dokumentu tożsamości, możesz otrzymać hasło do loginu w aplikacji.
– Dlaczego dopiero tacy… starzy mogą wejść?
– Bo ich stać. Kto ma ochotę na tanie studenckie piwko, wybiera inną niszę. O innych rzeczach ci nie powiem, bo i tak się ich domyślisz.
Svein mruga do niej porozumiewawczo, zbliża palec wskazujący do zamkniętych ust, niekoniecznie tłumacząc się z braku przyzwolenia na ciąg dalszy swojej opowieści.
– Aha.
Kashia wyobraża sobie takie miejsce jako przestrzeń, gdzie można sobie krzyczeć, opowiadać, co ślina na język przyniesie, ogólnie odreagować coraz bardziej sztywne, uszeregowane życie w gęstwinie coraz bardziej wymagających zobowiązań administracyjno-digitalowych.
Kashia nie interesuje się polityką, nie może jednak nie odnotować, że wobec coraz częstszych, powtarzających się co kwartał rozruchów w gettach etnicznych w okolicach Tempelhof, nawet tu, w jej ukochanym Neukölln, władze wprowadzają do Rządowej Chmury Danych skany linii papilarnych i tęczówek niezarejestrowanych dotąd mieszkańców Berlina.
Za mniej więcej pięć lat, po Miesiącach Rozruchów, wprowadzone zostaną DIOP-y, raz na zawsze pozbawiając ludzi niezalegalizowanych administracyjnego dostępu praktycznie do wszystkiego. Podobne rozwiązania wdraża się w dziesiątkach niemieckich miast i wsi, nadrabiając niedociągnięcia sprzed dekady, kiedy Bundesrepublika straciła kontrolę nad przypływem obcych kulturowo oraz teologicznie emigrantów z rozpadających się organizmów państwowych na Bliskim Wschodzie.
Obliczano, że na jej teren przedostało się ich przez pięć lat około dwóch milionów, najświeższe dane statystyczne nieubłaganie podwoiły te liczby. Sceptycy wykrakali najgorsze. Do samego dwa tysiące dwudziestego odnotowano na terenie wtedy jeszcze Unii Europejskiej kilkaset tysięcy incydentów sprowokowanych przez element napływowy.
Symbolicznie zapoczątkowała je noc sylwestrowa z dwa tysiące piętnastego na szesnasty w Kolonii, kiedy prawie tysiąc mężczyzn pochodzenia arabskiego i północnoafrykańskiego upokarzało, okradało, a nawet molestowało kobiety przed katedrą i w okolicach dworca. Do podobnych nie tyle incydentów, ile nowego typu akcji terrorystycznych doszło w kilkunastu innych niemieckich miastach.
Wielka trwoga zapanowała w tolerancyjnej ponad miarę Bundesrepublice, która wpuściła do siebie agresora równie nietolerancyjnego i bezwzględnego jak brunatne bojówki NSDAP w latach trzydziestych dwudziestego wieku, na kilka lat przed dojściem Hitlera do władzy. Bundesrepublika, która po zakończeniu drugiej wojny światowej pokutowała zasłużenie za winy swoich nazistowskich przodków, stając się dla przeciwwagi jednym z najbardziej światłych, otwartych krajów świata, prawdziwą Rzeszą Demokracji, podporą jedności europejskiej i ładu po zburzeniu muru berlińskiego, nagle została dosłownie zmolestowana przez barbarzyński, prymitywny żywioł, który nie uznawał żadnych kompromisów, nie miał też pojęcia, że dając w twarz Republice, sam się ostatecznie pogrąża.
Inne metropolie, jak: Paryż, Amsterdam czy Sztokholm, nie pozostają w tyle, jeśli chodzi o wzrastającą przestępczość zarówno imigrantów, jak i radykalizacji oraz rozwoju coraz częstszych rasistowskich aliansów wśród ludności tubylczej. Testuje się różnorodne rozwiązania, na razie alternatywne, niezadługo powszechne, w celu ewidencji jakiejkolwiek biologische Einheit, jednostki biologicznej.
Wyrażenie to robi zawrotną karierę, niebawem zostaje przetłumaczone na inne języki państw zrzeszonych w Federacji Europejskiej. Człowiek to czynne, a więc żyjące ciało o określonych cechach rasowych oraz narodowościowych, człowiek to wrażliwość, indywidualność oraz intymność, człowiek to najwyższa wartość życia na tej planecie.
Jednostka biologiczna, jakże precyzyjnie oddana w języku niemieckim, to obiektywna powinność bycia odnotowanym sumiennie obywatelem, czynnym, a więc żyjącym bytem społecznym, ludzką osobą, której wszelkie cechy muszą być podsumowane w bazie danych, aby z jednej strony jej bronić, z drugiej móc jak najszybciej zidentyfikować w przypadku popełnienia wykroczenia.
Dla rządu niezależnie od opcji politycznej jesteś przede wszystkim jednostką biologiczną, na drugim miejscu człowiekiem.
Ogólne zmiany wpłynęły na szczegóły. I szczegóły szczegółów.
Nie do przywrócenia jest sytuacja, kiedy człowiek był wyłącznie człowiekiem. Przeistoczył się w określanego przez siebie samego człowieka. Co dotąd sprzyjało unifikacji, sukcesywnie zostaje uściślone obowiązkiem identyfikacji. Pochodzenie zaczyna być uwzględniane jako jeden z niezachwianych pewników ewidencji. Nadmiar jednostek biologicznych o ciemnej karnacji w sercu Europy przesądza o zastosowaniu kroków ustawodawczych w zamiarze ustanowienia kontroli nad tą trwającą już ponad dwadzieścia lat wędrówką ludów.
Państwo szanuje twoje poglądy, wymaga natomiast rejestracji, czy ci się to podoba czy nie.
Możesz się postawić, nie wnosić nakazanych opłat, abonamentu podatkowego za bycie wyborcą; nikt ci nie zabrania, po prostu tracisz automatycznie prawo do głosowania, prawo do legalnej pracy, prawo do przemieszczania się po niezbędnych do fukcjonowania społecznego aplikacjach.
Przeistaczasz się w półprawnego obywatela, z napędem na jedno koło.
Daleko nie zajedziesz. Także dosłownie. Nie wpuszczą cię na dworzec kolejowy, uniemożliwią skorzystanie z portu lotniczego. Kto pozostaje poza rządowym spisem, pozostaje automatycznie podejrzany.
Jest, choć go nie ma.
W systemie oświaty, wypluwającym z siebie zastępy administratorów na setkach zarządzanych przestrzeni, zyskuje popularność decydentów ideologów dziewiętnastowieczny Kodeks Napoleona, dystrybuujący wolność oraz prawo decydowania wyłącznie tym, kto na to zasługuje. Z wielu uzasadnionych społecznie, ekonomicznie, wreszcie etycznie powodów. W mediach toczą się szeroko uploadowane debaty akcentujące konieczność skończenia z demokracją traktującą każdy oddany głos za równoważny do innego głosu.
Jednostka biologiczna, mówią, musi udowodnić swoją ważność. Powiada aktualnie modny filozof:
– Gdyż takich jak ona jest większość, przytłaczająca jak nigdy dotąd w historii tej planety większość tłumu, z jego uprzedzeniami i piekłem najbardziej ohydnych, deprecjonujących przekonań. Historia wielokrotnie nam pokazała, że kierowanie się jedynie głosem większości prowadzi do wypaczeń.
Co ważne, po jednostkach biologicznych odmiany ludzkiej uwzględnia się wreszcie jestestwo i godność jednostek biologicznych odmiany zwierzęcej. Zarejestrowany kot czy pies, którego właściciel płaci podatki, przestrzega terminowej kontroli weterynaryjnej, dba o czystość, zyskuje więcej praw niż jednostka biologiczna odmiany ludzkiej, która nie posiada DIOP-u.
Kashia ziewa.
Mało wie o tym wszystkim. Jej świat, jak u innych nastolatek oraz większości ich rodziców, zdefiniowany jest komunikowaniem się za pośrednictwem popularnej platformy M/E, zintegrowanej wersji słynnego kiedyś Facebooka, Twittera, YouTube Connect i szeregu konkurencyjnych portali, dziesiątek innowacyjnych start-upów próbujących na nowo, w sposób jeszcze bardziej innowacyjny zarzucić płachtę cyfrowego świata na tę fizyczną, ścieśnić ją w każdym obrębie, dosłownie każdym obrębie. Szczęśliwie rozproszenie, choć zintegrowane w M/E, pozostaje w rękach wielu podmiotów-właścicieli, co uniemożliwia wbrew kasandrycznym przepowiedniom powstanie monopolisty. Przypuszczalnie dawno by powstał, gdyby nie zbliżająca się wojna. Właściwie trwa nieustannie. Jej wzmożenie staje się z roku na rok bardziej odczuwalne.
Niezależnie od zaawansowanej obecności w sieci, codzienność Kashi rozgrywa się na mocno muzealnym odcinku: dom, szkoła, e-world. Ciało się zaokrągla, Kashia seksownieje, zainteresowanie nią wzmaga się z każdą kolejną porą roku, po której jej kobiecość rozwita coraz bujniej, jak natura przykazała.
Życie toczy się dalej. Zastana rzeczywistość wydaje się taka, jaką być powinna.
Kashia jest ufna, na papę patrzy jak na zbawcę, ujmującego faceta, pełnego pokrętnych tajemnic ze światka neobohemy berlińskiej. W przeciwieństwie do marudnej matki, o której można powiedzieć wszystko, ale na pewno nie to, że jest ujmująca. Prędzej ujmie cię za szyję, ściśnie, że kosteczki marsza bólu zagrają.
Kashia jednak wie, że z mamą jest na co dzień, z papą od święta. Jak wiadomo, święta same z siebie są uroczyste.
Komunikator na smartfonie maltretuje ją powiadomieniami. Koleżanki. Koledzy. Jacyś obcy mężczyźni podszywający się pod znajomych znajomych. Kashia miałaby ochotę się umówić w jednym celu. Czuje obawę. Takie tam dziewicze lęki. Głupio tak pozostawać w tyle. Niby ma swoją paczkę. Co z tego. Chłopaki to dzieciaki. Dziewczyny, właśnie, dziewczyny to kobiety.
Ula tak szybko nie wróci do wybiedzonego mieszkania. Arbeit macht cię uległą, kobiecino.
Do dwudziestej drugiej ma dyżur na kasie w markecie przy Karl-Marx-Allee. To jej osiemnasta posada. Kłamstwo, dwudziesta trzecia. Jej umowy na czas nieokreślony kończą żywoty niczym motyle.
Zaczęła dawno temu od owoców i warzyw w popularnej hali targowej na Kreuzbergu, gdzie pojawiał się zepsuty kwiat Berlina. Ludzie aspirujący. Ogólnie aspirujący, byle się wyróżnić. W tym przypadku dążący wytrwale do lepszego, zdrowego życia. Niby dłuższego. Na poziomie. Również finansowym. Nic nadzwyczajnego przy tym nadmiarze coraz gęściej się reprodukujących, no właśnie, jednostek biologicznych.
– Czemu tak ogólnie jestem i muszę żyć?
Ona, która w gruncie rzeczy mało wiedziała, a dużo gadała, wreszcie powiedziała coś przełomowego.
Ula nie radziła sobie ze złodziejami. Brakowało jej albo spostrzegawczości, albo czuła się tak stłamszona, nijaka, zrezygnowana, że od początku zionęło od niej ofiarą. Spryciarze wyczuwali krew i przystępowali do szabru. Ktoś chapnął jabłko, gruszkę, awokado, ktoś złapał w jasyr garść szparagów, uprowadził gromadkę bananów czy koszyczek kiwi. Nie wiadomo, kiedy to się działo, magia w praktyce, epidemia rabunków. Przywłaszczycielem mogła być szacowna, emerytowana pani profesor po siedemdziesiątce albo wychudzony, sympatyczny gej z lekko dredowaną, tlenioną brodą, która prędzej przypominała podejrzaną narośl niż zarost. Opryszek czaił się pod każdą postacią. Ula, ta Ula, która kiedyś potrafiła bez zastanowienia wyprowadzić lewy prosty w przeciwnika płci męskiej czy żeńskiej, teraz ledwo dostrzegała potencjalne zagrożenie.
Pensja wystarczyła Uli na podstawowe potrzeby, takie tuzinkowe Leben. Hierarchia zarobkowa przypomina tę feudalną, Ula nie roiła sobie o sprawiedliwości czy wyrównywaniu szans, jeszcze taki Bóg nie zaistniał, co by stworzył ideał na miarę swoich boskich możliwości.
Ula złego słowa nie powie o pracodawcy, bystrym Bawarczyku. Pracowity chłop, uczciwy, nie na bakier z podatkami czy regularną wypłatą wynagrodzenia.
Kiedy to było, szok, ponad dekadę temu.
Grabili, zawłaszczali, wynosili. Skurwysyńskie łajzy każdej nacji. Nadmiar klientów przytłaczał, zaciemniał point of view. Nie miała szans przeciwstawić się rozzuchwalonemu żywiołowi.
Ogrom międzynarodowej biedoty zalał Berlin wraz z miastami satelitami. Brandenburgia, jak i inne landy podłączona do kroplówki „daję innym, dla siebie nic nie biorę”. Setki wychudzonych ruskich i oliwkowych byczków z Bałkanów, dla których rabunek był drugim zawodem, jakby zaraz po odstawieniu śliniaka sięgali do cudzej kieszeni. Żyli z kradzieży jak instruktorki fitness na płatkach owsianych z mlekiem.
Musiałaby przeprowadzać egzekucje złapanych na gorącym uczynku handlowych łupieżcach. Ona, w fartuchu z logo rodzinnej firmy, der Berg czy inne gówno, obojętne. Ona – zaczopowana interesami obcych. Jedynie dla pieniędzy. Nie dla zysku, prędzej minimum socjalnego. Ona – przesiąknięta pryncypialnymi koncepcjami ku chwale niekoniecznie światłej przyszłości, zmaltretowana szajsem teraźniejszości. Pracowała dla siebie. Tyle dobrego, że Kashia, w końcu zadziorna nastolatka, nie śmiała jej wygarnąć:
– Mamo, opieprzasz się.

wtorek, 15 sierpnia 2017

Portret intymny na brunatnym tle











Książka to też świetny przewodnik po nocnym Berlinie i hipsterskich miejscach Warszawy, opowiedziany wpierw językiem rozedrganym jak Ola, a potem ostrym jak Ula. Z biegiem kolejnych kart „Berlinawa” przyzwyczaja czytelnika do tego specyficznego języka, oswaja z nim, ale nie oswaja z rzeczywistością, którą ów język opisuje.


Więcej na Zupełnie Inna Opowieść

środa, 15 marca 2017

Roboto sapiens, czyli fragment nowej prozy

Zresztą coraz więcej pełnoprawnych obywateli wybiera związki z robotami. Wciąż zdają się pełne wad. Zacinają się podczas kopulacji. Nie nadają się w pełni do zaawansowanych konwersacji. Wyprowadzając wózek z dzieckiem na spacer nie gwarantują, że powrócą z tym samym wkładem w środku. Jednak są i zarządzają ogromem spraw ważnych i nieważnych, bo dzięki nim wszystko naprawdę staje się prostsze i łatwiejsze do wykonania. Jak spełniona wróżba. Wciąż regularnie aktualizowane zyskują coraz więcej w przestrzeni społecznej kosztem jednostek biologicznych zakwalifikowanych jako mniej przydatne. Nie ma praktycznie regulaminu danego modułu mieszkalnego czy handlowego, w którym by nie uwzględniono obecności roboto sapiens, jak się je przekornie nazywa. Może tylko w Indiach, gdzie nie czci się już krów, za to miłuje szereg przedziwnych zabobonów, nadal godzą się na pracę ludzi z przestarzałego systemu kastowego w oczyszczaniu systemu kanalizacji. Typowy model roboto sapiens nic sobie nie robi z defekacyjnych resztek człowieka czy zwierzęcia. Sprząta bez żachnięć. Nie wie, co to fochy. Obrzydzenie dla niego nie istnieje. W Zjednoczonych Emiratach i Kalifatach Arabskich wykorzystuje się roboto sapiens do egzekucji przeciwników politycznych. Jak na przykład po stłumieniu powstania w egipskiej Aleksandrii. Czy czystkach rasowych na przedmieściach Algieru. Ustandaryzowany w danym programie czynności roboto sapiens nie ma rozterek, czy wbić skazanemu ostrze w serce, czy poszatkować rękę do ramienia, czy może odciąć uszy, nos i końcówkę podbródka. (...) Kogo później oskarżyć za dokonane zbrodnie, debatują na globalnych e-panelach przyszli prawnicy. Zresztą prawo jako takie przestaje obowiązywać, klasyczne kodeksy karne tracą na znaczeniu jak ostatnie papierowe waluty państw, które opierały się kompleksowej digitalizacji. Wyroki ogłaszane zostają na podstawie komplementarnego zestawienia algorytmu Nemezis, zasysającego wszelkie dane powstałe podczas procesu. Nie znasz dnia, ani godziny, w którym odegrasz rolę Józefa K. na miarę nowej epoki. 

wtorek, 7 marca 2017

PolandJa: Ballada o Januszach

Kolejne wątki scenariusza czerpią z książek Dawida Kornagi (który sam wciela się w postać ofermy, zmuszonego do oddania „za karę” połówki kebaba). Kornaga to autor błyskotliwy, dowcipny i inteligentny, doskonale czujący współczesność, tropiący naszą narodową ksenofobię i cywilizacyjno-geograficzne rozdarcie. Pomysł Olenckiego, aby sięgnąć po jego prozę, jest wart uwagi. Więcej na leonfilm.pl

poniedziałek, 20 lutego 2017

PolandJa. Kebab z polskich fobii

Nie uśmiejecie się do łez. Raczej będziecie się śmiać przez łzy. Pod pretekstem komedii twórcy „PolandJa” dali nam mądry film. O naszych fobiach, nienawiściach, strachu, ale i o marzeniach i  miłości, które się spełniają, o ile mamy odwagę zaryzykować, albo zwyczajnie na powrót być sobą. Film ważny także dlatego, że niezmiernie aktualny. Czytaj dalej

środa, 11 stycznia 2017

Premiera filmu PolandJa już 17 lutego br.

Już 17 lutego będzie miał premierę film PolandJa, debiut fabularny Cypriana T. Olenckiego. I ja maczałem pióro w powstaniu tego komediodramatu jako współscenarzysta oraz kierownik literacki. Akcja toczy się w przeciągu 24 godzin, drogi bohaterów przecinają się w kebabowni Stambuł... 
Z ciekowostek, kto czytał Znieczulenie miejscowe, Cięcia, a także Berlinawę, szczególnie zaś opowiadanie Stambuł  z antologii Piątek, 2:45, z łatwością rozpozna pewne wątki, klimat i teksty, które zainspirowały nas do stworzenia części scenariusza filmu PolandJa.

Poniżej pierwszy zwiastun 

wtorek, 10 listopada 2015

Nowa proza - Przerwany sen Kashi

Nawet najbardziej krnąbrne mądrale muszą przyznać, że najgorsze sny to takie, które kończą się gwałtownie, przerwane niechlujnie jak pępowina przez doszczętnie pijanego położnika, co zrobił swoje, by legnąć po chwili na podłodze porodówki we własnych wymiocinach, obojętny na kwilenia niemowlęcia i pojękiwania matki.
I to właśnie, tak mniej więcej, przydarza się Kashi.
Kashia ma swoje powody, żeby obudzić się około czwartej nad ranem, przejechać dłonią po obficie spoconym czole, po czym w naturalnym odruchu wytrzeć mokre końcówki palców o rudą, kędzierzawą czuprynę Daniela. Albo Teo. Precyzując, ta męska jednostka biologiczna, pomimo swoich dwudziestu dziewięciu lat nie ma ani jednego włoska zarówno na głowie (wypadły zaraz po dojrzewaniu), jak i na całym ciele (laserowo wydepilowane). Rozmaże mu je więc z impresjonistyczną pasją na czole, niech spłyną prosto w kąciki ust, podrażniając receptory naturalną solanką.
Daniel i Teo.
Śpią, ba, niekiedy pochrapują w najlepsze po obu stronach Kashi. Każde z nich przykryte jest osobną kołdrą, wedle ustaleń, żeby nie dochodziło do niepotrzebnych, fakultatywnych zbliżeń. Jak równo, to po równo, ustalili na samym początku, kiedy wpadli we własne objęcia. Dotychczasowy status relacji: sto osiemdziesiąt dni razem. Od pamiętnego zjazdu Rekonkwisty w superpolii Trójmiasto. Namiętną spontaniczność ułatwił fakt, że odurzeni byli ośmiokrotnie wydestylowaną wódką z domieszką ultrametamfetaminyR+, więc wszelkie złożone wówczas w amoku i jękach przyrzeczenia należy traktować z uzasadnioną pobłażliwością. Więcej w nowym numerze kwartalnika Wakat 28-29