Nie wyobrażam sobie życia w tym rejonie dla autorów wszelkiej maści: pisarzy, scenarzystów, dramaturgów, dziennikarzy, malarzy i tak dalej. Być może w Longyearbyen żyją sobie wymienieni powyżej twórcy, lecz to musi być absolutny ułamek. Gdyby nawet dawali mi stypendium 3000 euro miesięcznie przez pół roku na Spitsbergenie, raczej bym się na nie nie skusił. Nie dałbym rady pisać, wymyślać, poprawiać, kiedy jest non stop dzień lub non stop noc. Założę się jednak, że są tacy, „to nie żart”, dla których byłoby to najlepsze rozwiązanie. Odosobnienie, ekstremalne warunki, do tego wszechogarniający ziąb, i to arktyczny, nie nasz europejski, co też potrafi dać w kość.
piątek, 30 października 2026
czwartek, 15 października 2026
Przyjaźń w epoce narcyzmu - felieton dla Onet
Twój znajomy wciąż mówi. Opowiada o swoim awansie, problemach z szefem, żoną czy kochanką, cokolwiek; opowiada o nowej diecie i serialu, który niedawno pochłonął. Ty kiwasz głową, wtrącasz pojedyncze słowa, stajesz się statystą we własnej relacji. Nagle dociera do ciebie, że ten człowiek nie przyszedł tutaj, żeby dowiedzieć się, co u ciebie słychać. On przyszedł, żeby przejrzeć się w tobie jak w lustrze. Potrzebował publiczności, a ty po prostu miałeś wolny wieczór. W tym kontekście zastanawiające jest to, jak łatwo przychodzi nam szafowanie słowem "przyjaciel". Używamy go wobec osób, z którymi łączą nas jedynie interesy, projekt w pracy, chodzenie na siłownię czy basen. Kiedy kończą się wspólne sprawy, rozmywa się i znajomość. O ile dawniej na miano przyjaciela trzeba było zapracować latami lojalności, dziś wystarczy kilka "spoko" imprez i to samo poczucie humoru. Obniżyliśmy poprzeczkę tak bardzo, że potykamy się o nią na każdym kroku. Posiadanie przyjaciół stało się również elementem wizerunku. Wrzucamy do sieci uśmiechnięte twarze, budując iluzję bliskości. Platformy społecznościowe rozmyły definicję przyjaciela do tego stopnia, że nazywamy tak tych, z którymi raz na pół roku wymieniamy zdawkowe komentarze.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


