Nowe opowiadanie - Brązowa planeta

Dystopia BRĄZOWA PLANETA w nowym numerze WAKAT (3/2019)

Komandor X_045/52-08 już od kilku prominut spogląda przez ogromną szybę międzygalaktycznego kosmopromu g+77 na punkcik pomiędzy Marsem a Wenus. Tak Ziemianie nazwali te planety – na cześć rzymskich, a tak naprawdę greckich bogów, informowały skrypty uwierzytelniające 4 Wymiaru, rodzimej galaktyki komandora. Ci Ziemianie! Zawsze wszystko sobie komplikowali, nawet w tym przypadku, wymyślając zbędne łacińskie zamienniki dla greckich oryginałów, czyli Aresa i Afrodyty. Ziemianie i ta ich planeta, zaraz po Marsie, a przed Wenus. Średniej wielkości, za to z dużym problemem.

Andrzejki #przerwanysenkornagi

Podobno dla katolików (hello, są tu jeszcze jacyś?) Andrzejki to ostatnia okazja w danym roku do hucznych zabaw przed czterotygodniowym Adwentem. Czyli rzekomym czasem refleksji (zakupów) oraz przygotowań (zakupów) do świąt Bożego Narodzenia (czyżby?). Andrzejki to taki nasz słowiański Halloween na lajcie, tylko sfokusowany na wróżbach, czarach-marach, swawolnych zabawach. W tym roku Andrzejki idealnie dla branży klubowo-restauracyjnej przypadają na weekend. Zapowiada się niezłe koszenie hajsu w ten weekend, uważajcie więc czytelnicy Zupełnie Innej Opowieści. Jak kraj długi i szeroki, terminale będą pracować bez wytchnienia do samego rana. Płatności zbliżeniowe zrobią wszystko, co w ich mocy, by wyrobić najlepsze wyniki. Zważywszy na naszą geopolityczną mizerię i niepewność ekonomicznego jutra, dobre i to. Zwłaszcza dla PKB, kiedy ponownie, niekoniecznie nieszczęśliwym trafem przy urnie wyborczej znów rządzą nami banasiowcy oraz inni chłopcy z narodowo-katolickiej ferajny. 

Fragment nowej prozy

Oto jej kara. 

Prostacka kara za mieszanie związków wysoce niezdrowych. Za weekendowe bankiety, wtorkowe rauty, czwartkowe fety. Za śmietanki towarzyskie, kefiry rozrywkowe, maślanki rozpustne. Za lajfstajlowe kokainki, spotifajowe amfetaminki, klubowe ememdaemki. Za bizantyjskie aperole, taktowne dżiny, hałaśliwe tequile, przyciszone bourbony, milczące whiskacze, pokrętne retorycznie wina. Za dwulicowe drinki, prostojebne shoty. Za całe uniwersum rozwydrzania i popuszczania sumienia.

Marsz Niepodległości #przerwanysenkornagi

Zbierając materiały do powieści „Berlinawa” (2014), niebezpiecznie często musiałem zanurzyć się w odmętach szaleństwa tych wszystkich ludzi wątpliwego czynu. Jak oni się podniecali, jak wszystko w nich wzbierało, kiedy tatuowali sobie na nadgarstku 18, na piersi 88 albo na plecach ukochaną, wręcz magiczną swastykę zakamuflowaną dla niepoznaki w celtyckich symbolach. Taki napieprzający lans, krew i honor, wkurw i jebnięcie, tak mniej więcej. 

O powieści CIĘCIA w Stolicy

Paweł Dunin-Wąsowicz odkrywa w STOLICY [nr 6(2325)] książki o Mordor Na Domaniewskiej Są i CIĘCIA, powieść z 2011, kiedy jeszcze Mordor nie nazywał się Mordor.cAle coś wisiało w powietrzu...

Bizancjum #przerwanysenkornagi

Nowy felieton z cyklu
#przerwanysenkornagi
dla Zupełnie Inna Opowieść

Uprzedzając potencjalne, choć słuszne w tym kontekście heheszki, na pewno nie chodziło nam przy okazji o „polskie Bizancjum wstydu”, czyli nawiązanie do przedstawicieli narodowej prawicy, która cztery lata temu po dorwaniu się do władzy umiłowała sobie bizantyjskie jej sprawowanie, a więc bizantyjski autorytaryzm, kordony ochroniarzy, wystawne przyjęcia, misiewiczowanie, loty samolotami na narty, kamienice rozpusty i wiele, wiele innych, niecnych przyjemności na koszt podatnika (którymi kiedyś zajmą się komisje śledcze i uczciwi, niesterowani politycznie prokuratorzy), opłaconych dla niepoznaki mizernym socjalem dla naiwnego elektoratu, który roi sobie, że też jest częścią tego Bizancjum. 

Hymn Polski wyborczej

Jeszcze Polska nie zginęła,

Kiedy głosujemy,

Co nam banda z prawa wzięła,

Kartką odbierzemy.

Marsz, marsz Opozycjo

Zawsze za Euro-Polską,

Aby żaden wschodni modem

Nie rozłączył cię z narodem.

Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę,

My Polacy stawiamy na jedną kartę,

Dał nam przykład Wałęsa, Mazowiecki,

Jak skutecznie zwalczyć model sowiecki. 

Marsz, marsz Opozycjo

Zawsze za Euro-Polską,

By nigdy więcej pisowiec

Nie widział w tobie stada owiec.

Jak Opozycja od Gdańska do Krakowa

Przed bandą cyników już się nie chowa,

Dla ojczyzny ratowania

Konstytucję nam ochrania.

Marsz, marsz Opozycjo,

Kto nie z tobą, ten jest glizdą,

I chociaż to niegrzeczna wstawka,

Dzisiaj wiemy: wolność to nie zabawka.

Już tam ojciec do swej Basi

Mówi zapłakany -

Słuchaj, trzeba, by wygrali nasi,

Inaczej rządzić będą barany.

Marsz, marsz Opozycjo,

Nie zatrzymuj nas, policjo,

Nie bądź za Polską uprzedzeń, Polską marną

Patrz: idziemy po wolność, Polskę normalną!

Brzeska nie umiera #przerwanysenkornagi

Nowy felieton z cyklu
#przerwanysenkornagi
dla Zupełnie Inna Opowieść

Wyobraźmy sobie taką sytuację. A.D. 2019, w zwodniczej otulinie jesiennego zmroku zaczepia przypadkowego przechodnia ów praski, na poły legendarny, jeszcze żywy żul; już li tylko żałosny, dygoczący resztkami witalności żulczyk, wręcz żulczątko. Zaczepia ze spontanicznej nienawiści do wszystkiego: przedstawiciela innej rasy, innej narodowości, o odmiennym niż tutejsze stroju – bez znaczenia, ważne, że przed nim panoszy się jakiś inny, LGBT czy wrogie antynarodowe dziwactwo, jak głosi władza i jej usłużni „boye”, biskupi. Żul jeszcze nie rozpoznał, kto on kogo, więc dalej brnie: - Dawaj, kurwo, kasę!

Nowe opowiadanie - Kapsuła

Dystopia KAPSUŁA w nowym numerze WAKAT [44-45 (1-2/2019)

Siedzę, patrzę, nic nie robię. Nie mogę, choć chciałbym.

Nie pozwala mi na to umowa między mną a CreationHub, firmą produkcji kreatywnego kontentu informacyjnego i marketingowego. Jeszcze pięćdziesiąt kilka lat temu nazywano takie organizacje ekonomiczne agencjami reklamowymi. Jednak słowo „agencja” zmieniło swoje znaczenie, nadużywane przez mniej znaczące przedsiębiorstwa. Więc branża w ramach szukania nowej, wartościującej tożsamości wymyśliła sobie inne, bardziej stosowne określenia, które stopniowo przyjęły się w lingwistycznym uniwersum.

Kiedy aplikowałem na stanowisko kreatora kontentu, wiedziałem, że kiedyś to zajęcie nazywało się copywritingiem. Praktyka wymagała jednak zdolności na poziomie co najmniej Leonarda da Vinci, elastyczności i wszechstronności, bez względu na rzeczywiste możliwości czy poziom talentu danej jednostki biologicznej. Copywriter to był właściwie nikt, producent słów jakich wielu, natomiast kreator kontentu, wyrażenie mające swoje korzenie w wymyślaniu postów w raczkujących na początku dwudziestego pierwszego wieku social mediach, bardziej odpowiadało współczesnym wymaganiom.

Algi #przerwanysenkornagi

Nowy felieton Algi z cyklu #przerwanysenkornagi na Zupełnie Inna Opowieść

Przyznam, dopiero z wiekiem nauczyłem się w przypadku własnego pisania, by zatrzymywać się zdecydowanie w miejscu, kiedy tylko tracę wiarę w nowy projekt. Nie przyklejać się za wszelką cenę. Od kilku lat boję się rozgłaszać, zwłaszcza z detalami, nad czym pracuję. Tylko szczątkowe informacje. Bo może się okazać, że wbrew największej pewności siebie, nagle ją stracę i porzucę dotąd wykonaną pracę. Nie chcę być autorem, który bezrefleksyjnie produkuje powieści jedną za drugą. Za dużo mnie to zdrowia i zaangażowania kosztuje, by inwestować czas w półsprawne dzieci-książki. Zależy mi po darwinowsku wyłącznie na tych, które niejako nie przepadną podczas dalszej pracy. Wykażą, że mają potencjał, a ja razem z nimi.

StarośćApp #przerwanysenkornagi

Nowy felieton (precyzując, "felietonowela") StarośćApp z cyklu #przerwanysenkornagi na Zupełnie Inna Opowieść

W odbiciu patrzył na mnie jak nigdy nic jakiś gość, dziadek, okropnie jak to dziadek stary, przypominam brzoskwinię, pozostawioną na dwa tygodnie na parapecie, oczka za okopami zwiotczałych powiek, kaniony bruzd na policzkach, galaretowate podgardle, z którego wyparował cały tłuszczyk dotychczasowej witalności. Słowem, jeśli dożyję i nie urządzę się niezdrowym odżywianiem czy innymi używkami, taki mniej więcej ja za kolejne czterdzieści kilka lat. U kresu sił, udający, że mijane witryny zakładów pogrzebowych to zakamuflowane kluby odnowy biologicznej, ale akurat nie chce mi się tam wstąpić, mam inne fascynujące zajęcia.

Wywiad dla DUOLIFE MAGAZINE

Wywiad dla pisma DUOLIFE MAGAZINE, nr 2/2019 (8)

Literatura to permanentna wojna, na której tylko nieliczni wygrywają finansowe bitwy

Hulaj, fabuło #przerwanysenkornagi

Nowy felieton Hulaj, fabuło z cyklu #przerwanysenkornagi na Zupełnie Inna Opowieść

Nadchodzą gromadnie (a właściwie nadjeżdżają) jak kiedyś pierwsze smartfony. Z roku na rok będzie ich więcej i więcej, coraz nowocześniejsze, rozbudowane kreatywnie o nowe funkcje, o których nawet Elon Musk nie śmie jeszcze marzyć. Wokół nich powstaje paralelnie potężny ekonomiczny ekosystem, z medialnymi platformami, farmami fanów, produktami dodatkowymi, tymi wszystkimi niezbędnymi gadżetami, które „sprawią, że długo będziesz cieszyć się dodatkową przyjemnością”, jakby to był jakiś klub dla hedonistów, a nie poniekąd zwyczajna, stara dobra hulajnoga. Pewnie niedługo pojawią się (lub już są) poradniki pt. „Z hulajnogą w miejskiej dżungli”. Albo „Vademecum hulajnogisty w każdym wieku”, jak radzić sobie z wielopoziomową amortyzacją swojego pojazdu. Nie mówiąc o dopiero powstających pakietach ubezpieczeń OC dla prowadzących e- hulajnogi, „Ubezpiecz mieszkanie/daczę/samochód, a NW dla swojej e-hulajnogi dostaniesz za połowę ceny”, coś w tym ofertowym rodzaju. Uwagę warto zwrócić na konkretną fuchę ładowacza e-hulajnóg, zwanego chargerem lub juicerem, jego sytuację pracownika najemnego, gotowego do pracy zazwyczaj wieczorem i w nocy.

Lato is coming? #przerwanysenkornagi

Nowy felieton Lato is coming? z cyklu #przerwanysenkornagi na Zupełnie Inna Opowieść

Lato jest diaboliczne. Oferuje ogrom atrakcji, które osłabiają bystrość umysłu. Tych, co go oczywiście mają. Lato rozbiera, promując seksapil na siłę. Począwszy od krótkich spódniczek pozbawionych poprawności politycznej, a skończywszy na bikini bezwstydnego rasizmu. Lato tak po prostu ma, gardząc wszelkimi kremami na promieniowanie tolerancji. 

Radek z Radomia #przerwanysenkornagi

Nowy felieton Radek z Radomia z cyklu #przerwanysenkornagi na Zupełnie Inna Opowieść

W 2023, zgodnie z jedynie słuszną interpretacją nowej, lepszej konstytucji, anulowano wybory parlamentarne. Po co nadwyrężać PKB męczącymi, kosztownymi kampaniami, skoro obecna władza działa dobrze, rządzi w najlepsze i nie ma sensu zastępować jej jakimiś podejrzanymi typami z opozycji? Zresztą jakiej opozycji? Raczej jej resztkami, pozbawionymi wszelkich dotacji i dostępu do mediów, nawet tych cyfrowych dzięki specustawom antywichrzycielskim.

Misiaczki #przerwanysenkornagi

Misiaczki - pierwszy felieton z nowego cyklu #przerwanysenkornagi na stronach portalu literacko-kulturowego Zupełnie Inna Opowieść

No ale co to za ludzie, ci księża? Powszedni jak chleb, a nietuzinkowi jak wieloskładnikowa kanapka na bazie tego chleba. Panowie w czarnych szatach na straży domniemanej dobrej nowiny, rycerze niezłomności. Czyżby? Tak ich od początku urabiają, tak sami się również urabiają, że zaczynają wierzyć, że na wszystkim się znają, wszystko ogarniają niczym prawicowe internetowe trolle. Amen i basta. Nie można z nimi dyskutować. Uwielbiają owieczki przytakujące bezkrytycznie ich bajaniu. Jeszcze chętniej łykają niecenzuralne wyznanie grzechów. Żadnych sublimacji w tej męczącej profesji oprócz paru bardziej wyedukowanych kolegów, których świecki system kształcenia jakimś cudem uchronił od definitywnego utopienia się w tym mentalnym bagnie. Ci zazwyczaj robią jako kontrapunkt dla codziennego zepsucia kościoła, tak zwani „dobrzy księża”. Owieczkowo patrzy im z oczu, intencje mają szlachetne, nie zmienia to jednak faktu, że reprezentują krzyżowców, którym wypowiadamy wojnę i ostateczny Grunwald.

2029 - repremiera

10 stycznia 2019 w nowym numerze Wakat (4/2018, 43) pojawiło się premierowo nowe opowiadanie, dystopia "2029". Trzy dni później podczas "Światełka do Nieba" 27. Finału WOŚP w Gdańsku doszło do niewyobrażalnej zbrodni na wybitnym prezydencie i wielkim człowieku. Treść oraz przesłanie "2029" nabrały dodatkowego sensu. Oby nigdy nie nastąpiło to, co przedstawia. Oby nigdy więcej nie wydarzyło się nic podobnego jak 13 stycznia Może to myślenie życzeniowe, może to idealizm, ale tym niemniej tego typu literatura, w roku wyborów i w ogóle dalszej przyszłości Polski, nie może udawać ugodowej owieczki przed drapieżnikiem autorytaryzmu, ksenofobii i nienawiści, który od trzech lat pożera nasz kraj. Poznaj "2029" i odpowiedz sobie, czy chcesz żyć w takiej lub podobnej przyszłości, która już za chwilę może być teraźniejszością. 

2029

Nowe opowiadanie 2029 w najnowszym numerze pisma Wakat

Wywiad dla Zupełnie Inna Opowieść

W latach 70. XX wieku popularny był, jeśli można użyć takiego wyrażenia, terroryzm lewacki. Dzisiaj terroryzm ma swoje źródło w wykoślawionej interpretacji religii, niezależnie od tego czy posługują się nim amerykańscy chrześcijanie, atakujący kliniki aborcyjne lub meczety, czy muzułmanie, którzy w Berlinie wjeżdżają ciężarówkami w tłum robiący przedświąteczne zakupy. Bajką jest twierdzenie, że uda się stworzyć przestrzeń wolną od terroryzmu, w której zamieszkają sami swoi, nastanie wieczny pokój, amen. Nie wierzmy populistom, którzy to głoszą. Więcej na stronie portalu

Zupełnie Inna Opowieść o Przerwanym śnie Kashi

Sięgając po „Przerwany sen Kashi” pamiętajcie, kto tę powieść napisał. Bo Dawid Kornaga to autor, który jedno gwarantuje na pewno: będzie inaczej, będzie nieszablonowo, będzie w poprzek. Jeśli więc spodziewacie się powieści science-fiction, albo dystopii czy wręcz antyutopii, to z jednej strony słusznie – znajdziecie to wszystko – a z drugiej niesłusznie, bo „Przerwany sen…” przede wszystkim jest opisem tego, co tu i teraz, co wokół nas, tylko obejrzanego przez spore szkło powiększające, podkręconego na maksa, może nawet przerysowanego, choć nie przesadzonego.

Dziewczyna, która została terrorystką

Warsaw City, rok 2050 i dziewczyna, która została terrorystką - czyli magazyn HIRO o Przerwanym śnie Kashi

Wieczór literacki - oficjalna premiera powieści Przerwany sen Kashi

Przerwany sen Kashi - zwiastun powieści

Zwiasun powieści Przerwany sen Kashi

Przerwany sen Kashi - wywiad dla Granice.pl

Świat kobiet nie rozpieszcza. A to chce kontrolować ich rozrodczość. Ato narzucić czador. Katolicyzm czy islam, łączy je ta sama mentalnośćfacetów-założycieli. Zawsze chcą poskromić płeć piękną: niech będzie niżej,zawsze ta łagodna, więc uległa, a jak uległa, to głupia. Okropne. Nie mapraktycznie religii, w której kobieta by coś znaczyła. Jest dodatkiem. Maszynkądo używania. Na pewno przoduje w tym antywolnościowy islam, jedna z najbardziejodhumanizowanych religii, jaką stworzyła rasa ludzka. Ja – zresztą nie tylko ja– zdecydowanie się na to nie godzę. Jako kobieta możesz mieć w naszej kulturzedoktoraty, profesury, a i tak będziesz postrzegana przez pryzmat aparycji.Poniekąd nic złego. Sztuką jest znaleźć siłę poruszania się na tej autostradziepragnień i egzystencjalnego hasztagowania. Gorzej, kiedy los osadza nas wrodzinie czy państwie religijnych prymitywów, którzy od małego będą cięustawiać do roli podręcznej służebnicy Pańskiej wybranego Boga i jegocwaniaczków-kapłanów.

Przerwany sen Kashi - recenzja w granice.pl

Kolejna już powieść Dawida Kornagi, który od lat zaskakuje swoimi trafnymi spostrzeżeniami i oceną świata, nie rozczarowuje. Przeciwnie. Narrator z pasją prowadzi czytelników od lat dwudziestych do lat siedemdziesiątych dwudziestego pierwszego wieku. Po drodze, w zaułkach fabularnego świata, tworzy wizję Europy, która w niczym nie przypomina już kontynentu, jaki znamy. Jest konglomeratem autonomii, miejscem, gdzie ścierają się wszelkie ekstremizmy – zarówno religijne, jak i społeczne. Politycy mają już niewiele do powiedzenia, władza dawno wypadła im z rąk. 

Przerwany sen Kashi - fragmenty na portalu literackim

6 krótkich fragmentów powieści na portalu literackim Zupełnie Inna Opowieść.

Przerwany sen Kashi - premiera 5 września

Już w przedsprzedaży.

Przerwany sen Kashi - o polskim Kościele katolickim (fragment)

Polski Kościół katolicki, po schizmie w latach dwudziestych z Kościołem oficjalnym, rzymskokatolickim z siedzibą w Watykanie, stanowił osobliwą autonomiczną siłę. Katolicy nie mieli wyboru, pozostawał im bunt albo zaakceptowanie jedynie słusznej siły zrewoltowanego Kościoła, który pogrążył się w konserwatyzmie, wybierając rasistowsko-przedsoborowy narodowy katolicyzm, cokolwiek to znaczyło. Po kilkunastu latach izolacji oraz ultralewicowych nastrojów w społeczeństwie, Kościół, pozbawiony wpływów politycznych i odarty z wielu dóbr, które zawłaszczył przez czas prosperity, ogłosił wielki powrót na łono Watykanu; ten bezceremonialnie zwasalizował polskich biskupów, którzy w ramach ekspiacji stali się największymi jego zwolennikami, co często ratowało ich przed procesami sądowymi o pedofilię czy malwersacje finansowe, a jeszcze częściej przed więzieniem. Wielu duchownych dostało wyroki w zawieszeniu, niektórzy musieli nosić opaski geolokalizacyjne, co sprawiało, że dosłownie nie mogli opuścić swojej plebanii i kościoła. To był trudny czas nie tylko dla polskich upadłych hierarchów. Watykan jako taki stanowił fizyczną fikcję. Triumfował jedynie jako ofiara ataku i parasol ochronny dla wygasającego w dotychczasowej formie chrześcijaństwa. Bazylika św. Piotra, trafi ona przez islamskich zamachowców kilkunastoma pociskami z przenośnych wyrzutni rakietowych, przestała być symbolem jedności katolicyzmu; stała się kaleką, unaocznieniem jego słabości. W ogóle Europa cierpiała na słabość, udając, że jest zaszczepiona i tyle jej można. Rządy państw unijnych pospieszyły z zapewnieniami, że odbudują historyczną świątynię. Remont przewidziano na co najmniej… piętnaście lat. Usprawiedliwiano się względami finansowymi, ale w grę wchodziło też swego rodzaju wyrachowanie – chciano każdego dnia mieć powód do dalszej walki z ekstremistami. Pytano także, nie kryjąc cynizmu, na ile rzetelnie zrekonstruować legendarną kopułę. Odtworzyć pieczołowicie zniszczone dzieła sztuki? Zaprosić ponownie Boga do środka? Można załatwić sprawę w ciągu kilku miesięcy. Można pracować dłużej, dbając o każdy detal, aby nie wyszedł z tego jakiś diabelski potworek jak jedna z najbardziej kiczowatych świątyń katolickich na świecie w polskim Licheniu, gdzie ciało Chrystusa stało się bohaterem komiksu. 

Więcej w książce dostępnej już we wrześniu.

Przerwany sen Kashi - epizod w klubie dla swingersów (fragment)

  

Oaza.

Mocne electro rozchodziło się po wszystkich pomieszczeniach. W barze serwowano napoje i alkohole. Dwa pobliskie stoły mieściły pojemniki i patery z jedzeniem. Impreza zgodnie z agendą trwać ma do rana. Nie opłaca się wydać setki euro, żeby wyjść przed północą. Pieniądze przetrzymują sceptyków. Nawracają pruderyjnych. Mącą w głowach wstrzemięźliwym, co przyszli dla zoologicznej ciekawości, a kończą sami jako zwierzęta w klatkach.

Ula wlewa w siebie kilka luf.

– Luftwaffe, mein Freund!

Roznegliżowany barman z krótkim czerwonym irokezem marszczy czoło na ten tani żart. Właściwie nie rozumie i nie ma prawa zrozumieć. Jego irytacja jest manieryczna. Gdyby się nie krzywił, straciłby na kokieteryjnej autentyczności i pozerstwie. Kolejna komandoska, próbująca na skróty znieczulić się w trzy dupy, by móc na luzie udostępniać pro publico bono swoje otwory. Gestykuluje, z nią gestykulują te jej dwa balony, które uleciałyby bez trudu do stratosfery. Fick sie! Barman jest zdeklarowanym gejem, w Oazie dorabia na studia, gdyby był hetero, dawno by zwariował od nadmiaru, no właśnie, doznań.

Ula nie popija soczkami. Smaga się wódą z pasją flagelanta. Pragnie zmaltretować swoje gardło, żeby stało się nieczułe na obecność penisów w sobie. Jak jakiś wszechstronny eurotunel. Svein funduje jej pocałunek. Jest rozgrzany. Gotowy do działania. Opatulony śnieżnobiałym ręcznikiem planuje niezłe opady dla swojej ochoty. Dociska się paroma sznapsami, eins, zwei, drei, Polizei, mówi, mózg zaczyna mu się kręcić wokół własnej osi, to się dzieje, niech się dzieje, chodź, Ula, podaje rękę, chodź ze mną.

Mijają kameralne pomieszczenia, w których kopulują pierwsi śmiałkowie. Zazwyczaj są to dwie pary. Ewentualnie para i pan lub para i pani. W okolicy basenu dochodzi do zbliżeń na chybił trafił. W tym module klubu towarzystwo jest o stopień wyżej od przeciętniaków, którzy dopiero debiutują w wymagającej sztuce swingu publicznego.

(...) 

Muzyka. Odgłosy półpijanego spółkowania. Chlupoty, westchnienia i jęki. Oddalone miniorgie i nieplanowane gangbangi. Przemykający ludzie. Młodzi, starzy, trudno się połapać, gdy wódka źrenice podtapia. Niektórzy płoną ze wstydu. Niektórzy podpalają pychą.

Svein z nagła odkleja się od jej dłoni. Szast-prast, nie ma człowieka. Jakby się rozmył. Ktoś, coś, nie wiadomo, nie ma go, no, nie ma. Jest sobota. Ze dwie setki podmiotów kopulatywnych kotłują się w Oazie.

Ula szuka Norwega, woła po imieniu, bez skutku, patrzy na swoje odbicie w nieistniejącym lustrze, oto ona – mała seksowna Polka w seksownej bieliźnie, seksownie nastawiona. Przynajmniej na razie.

Ktoś trąca ją w ramię. Ula odwraca się, zadziera głowę. Przed nią dwóch rosłych czarnych. Owinięci białymi ręcznikami. Szczerzą zęby białe jak sumienie najnowszego papieża. Robi się w efekcie nieco jaśniej, Ula dostrzega rysy ich twarzy. Przeciętniacy, co gdzieś tam zarobili i przyjechali do Oazy na opłacone słono coitusy. Pożerają ją wzrokiem, samotna kobieta oznacza jedno: szuka swojej szansy.

Sveina nie ma. Svein się rozpłynął.

Murzyni dotykają jej ramion. Drapią łokcie. Są pewni, że o niczym innym nie marzy, jak poczuć ich w sobie.

Ula za mało wypiła, żeby nie odróżnić czarnego od białego. Nigdy, nigdy nie da dupy ludzkiej małpie, krzyczy w niej jeden wielki sprzeciw. Co ona robi? Dlaczego pozwala się głaskać?

A Svein nieobecny. Kiedyś ją ratował, dzisiaj sprzedał dla paru innych piczek. Durna, miała złudzenia. Każdy dla siebie, każdy w swoją stronę, taki jest człowiek. Nawet rasy białej. Amplituda gniewu Uli wspina się na dawno przez nią nieodwiedzane wyżyny.

Ku swojemu zdziwieniu ma teraz przed oczami nie Murzynów, a ich głowy. Przestali iść drogą na skróty. Zrzucili ręczniki. Ich nabrzmiałe członki patrzą na Ulę z oczekiwaniem pełnym nieskrywanego wyrzutu.

Bierz nas do pyska, zdają się mówić. Dwa naraz, panno, dwa naraz. Co, nie dasz rady? Dasz, dasz, no, nie marudź, pakujemy!

I pewnie by się im udała wyprawa w głębinę ust niskiej białej kobiety, ewidentnie otumanionej alkoholem…

Gdyby?

Gdyby co?

Ciąg dalszy w książce, dostępnej już we wrześniu.